Jalābujādidānūpakārasuttattiṁsaka (SN29.21-50)

Saṁyutta Nikāya 29.21–50

1. Nāgavagga

Jalābujādidānūpakārasuttattiṁsaka

Sāvatthinidānaṁ.

Ekamantaṁ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṁ etadavoca:

“ko nu kho, bhante, hetu, ko paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṁ maraṇā jalābujānaṁ nāgānaṁ …pe…

saṁsedajānaṁ nāgānaṁ …pe…

opapātikānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjatī”ti?

“Idha, bhikkhu, ekacco kāyena dvayakārī hoti, vācāya dvayakārī, manasā dvayakārī.

Tassa sutaṁ hoti:

‘opapātikā nāgā dīghāyukā vaṇṇavanto sukhabahulā’ti.

Tassa evaṁ hoti:

‘aho vatāhaṁ kāyassa bhedā paraṁ maraṇā opapātikānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjeyyan’ti.

So annaṁ deti …pe…

pānaṁ deti …pe…

padīpeyyaṁ deti.

So kāyassa bhedā paraṁ maraṇā opapātikānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjati.

Ayaṁ kho, bhikkhu, hetu, ayaṁ paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṁ maraṇā opapātikānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjatī”ti.

(Iminā peyyālena dasa dasa suttantā kātabbā.

Evaṁ catūsu yonīsu cattālīsaṁ veyyākaraṇā honti.

Purimehi pana dasahi suttantehi saha honti paṇṇāsasuttantāti.)

Nāgavaggo paṭhamo.

Tassuddānaṁ

Suddhikaṁ paṇītataraṁ,

caturo ca uposathā;

Tassa sutaṁ caturo ca,

dānūpakārā ca tālīsaṁ;

Paṇṇāsa piṇḍato suttā,

nāgamhi suppakāsitāti.

Nāgasaṁyuttaṁ samattaṁ.