Aṇḍajadānūpakārasuttadasaka (SN29.11-20)

Saṁyutta Nikāya 29.11–20

1. Nāgavagga

Aṇḍajadānūpakārasuttadasaka

Ekamantaṁ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṁ etadavoca:

“ko nu kho, bhante, hetu, ko paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṁ maraṇā aṇḍajānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjatī”ti?

“Idha, bhikkhu, ekacco kāyena dvayakārī hoti, vācāya dvayakārī, manasā dvayakārī.

Tassa sutaṁ hoti:

‘aṇḍajā nāgā dīghāyukā vaṇṇavanto sukhabahulā’ti.

Tassa evaṁ hoti:

‘aho vatāhaṁ kāyassa bhedā paraṁ maraṇā aṇḍajānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjeyyan’ti.

So annaṁ deti.

So kāyassa bhedā paraṁ maraṇā aṇḍajānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjati.

Ayaṁ kho, bhikkhu, hetu …pe… upapajjatīti …pe…

so pānaṁ deti …pe…

vatthaṁ deti …pe…

yānaṁ deti …pe…

mālaṁ deti …pe…

gandhaṁ deti …pe…

vilepanaṁ deti …pe…

seyyaṁ deti …pe…

āvasathaṁ deti …pe…

padīpeyyaṁ deti.

So kāyassa bhedā paraṁ maraṇā aṇḍajānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjati.

Ayaṁ kho, bhikkhu, hetu, ayaṁ paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṁ maraṇā aṇḍajānaṁ nāgānaṁ sahabyataṁ upapajjatī”ti.

Vīsatimaṁ.