Sūriyasutta (SN2.10)

Saṁyutta Nikāya 2.10

1. Paṭhamavagga

Sūriyasutta

Sāvatthinidānaṁ.

Tena kho pana samayena sūriyo devaputto rāhunā asurindena gahito hoti.

Atha kho sūriyo devaputto bhagavantaṁ anussaramāno tāyaṁ velāyaṁ imaṁ gāthaṁ abhāsi:

“Namo te buddha vīratthu,

vippamuttosi sabbadhi;

Sambādhapaṭipannosmi,

tassa me saraṇaṁ bhavā”ti.

Atha kho bhagavā sūriyaṁ devaputtaṁ ārabbha rāhuṁ asurindaṁ gāthāhi ajjhabhāsi:

“Tathāgataṁ arahantaṁ,

sūriyo saraṇaṁ gato;

Rāhu sūriyaṁ pamuñcassu,

buddhā lokānukampakā.

Yo andhakāre tamasi pabhaṅkaro,

Verocano maṇḍalī uggatejo;

Mā rāhu gilī caramantalikkhe,

Pajaṁ mamaṁ rāhu pamuñca sūriyan”ti.

Atha kho rāhu asurindo sūriyaṁ devaputtaṁ muñcitvā taramānarūpo yena vepacitti asurindo tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā saṁviggo lomahaṭṭhajāto ekamantaṁ aṭṭhāsi.

Ekamantaṁ ṭhitaṁ kho rāhuṁ asurindaṁ vepacitti asurindo gāthāya ajjhabhāsi:

“Kiṁ nu santaramānova,

rāhu sūriyaṁ pamuñcasi;

Saṁviggarūpo āgamma,

kiṁ nu bhītova tiṭṭhasī”ti.

“Sattadhā me phale muddhā,

jīvanto na sukhaṁ labhe;

Buddhagāthābhigītomhi,

no ce muñceyya sūriyan”ti.

Paṭhamo vaggo.

Tassuddānaṁ

Dve kassapā ca māgho ca,

Māgadho dāmali kāmado;

Pañcālacaṇḍo tāyano,

Candimasūriyena te dasāti.