Mānadinnasutta (SN47.30)

Saṁyutta Nikāya 47.30

3. Sīlaṭṭhitivagga

Mānadinnasutta

Taṁyeva nidānaṁ.

Tena kho pana samayena mānadinno gahapati ābādhiko hoti dukkhito bāḷhagilāno.

Atha kho mānadinno gahapati aññataraṁ purisaṁ āmantesi:

“ehi tvaṁ, ambho purisa …pe…

na me, bhante, khamanīyaṁ na yāpanīyaṁ. Bāḷhā me dukkhā vedanā abhikkamanti, no paṭikkamanti; abhikkamosānaṁ paññāyati, no paṭikkamoti.

Evarūpāya cāhaṁ, bhante, dukkhāya vedanāya phuṭṭho samāno kāye kāyānupassī viharāmi ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṁ;

vedanāsu …pe…

citte …pe…

dhammesu dhammānupassī viharāmi ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṁ.

Yāni cimāni, bhante, bhagavatā pañcorambhāgiyāni saṁyojanāni desitāni, nāhaṁ, bhante, tesaṁ kiñci attani appahīnaṁ samanupassāmī”ti.

“Lābhā te, gahapati, suladdhaṁ te, gahapati.

Anāgāmiphalaṁ tayā, gahapati, byākatan”ti.

Dasamaṁ.

Sīlaṭṭhitivaggo tatiyo.

Tassuddānaṁ

Sīlaṁ ṭhiti parihānaṁ,

suddhaṁ brāhmaṇapadesaṁ;

Samattaṁ loko sirivaḍḍho,

mānadinnena te dasāti.