Aḍḍakaraṇasutta (SN3.7)

Saṁyutta Nikāya 3.7

1. Paṭhamavagga

Aḍḍakaraṇasutta

Sāvatthinidānaṁ.

Ekamantaṁ nisinno kho rājā pasenadi kosalo bhagavantaṁ etadavoca:

“idhāhaṁ, bhante, aḍḍakaraṇe nisinno passāmi khattiyamahāsālepi brāhmaṇamahāsālepi gahapatimahāsālepi aḍḍhe mahaddhane mahābhoge pahūtajātarūparajate pahūtavittūpakaraṇe pahūtadhanadhaññe kāmahetu kāmanidānaṁ kāmādhikaraṇaṁ sampajānamusā bhāsante.

Tassa mayhaṁ, bhante, etadahosi:

‘alaṁ dāni me aḍḍakaraṇena, bhadramukho dāni aḍḍakaraṇena paññāyissatī’”ti.

“Evametaṁ, mahārāja, evametaṁ, mahārāja.

Yepi te, mahārāja, khattiyamahāsālā brāhmaṇamahāsālā gahapatimahāsālā aḍḍhā mahaddhanā mahābhogā pahūtajātarūparajatā pahūtavittūpakaraṇā pahūtadhanadhaññā kāmahetu kāmanidānaṁ kāmādhikaraṇaṁ sampajānamusā bhāsanti;

tesaṁ taṁ bhavissati dīgharattaṁ ahitāya dukkhāyā”ti.

Idamavoca …pe…

“Sārattā kāmabhogesu,

giddhā kāmesu mucchitā;

Atisāraṁ na bujjhanti,

macchā khippaṁva oḍḍitaṁ;

Pacchāsaṁ kaṭukaṁ hoti,

vipāko hissa pāpako”ti.