Oghataraṇasutta (SN1.1)

Saṁyutta Nikāya 1.1

1. Naḷavagga

Oghataraṇasutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

Atha kho aññatarā devatā abhikkantāya rattiyā abhikkantavaṇṇā kevalakappaṁ jetavanaṁ obhāsetvā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ aṭṭhāsi. Ekamantaṁ ṭhitā kho sā devatā bhagavantaṁ etadavoca:

“kathaṁ nu tvaṁ, mārisa, oghamatarī”ti?

“Appatiṭṭhaṁ khvāhaṁ, āvuso, anāyūhaṁ oghamatarin”ti.

“Yathākathaṁ pana tvaṁ, mārisa, appatiṭṭhaṁ anāyūhaṁ oghamatarī”ti?

“Yadāsvāhaṁ, āvuso, santiṭṭhāmi tadāssu saṁsīdāmi;

yadāsvāhaṁ, āvuso, āyūhāmi tadāssu nibbuyhāmi.

Evaṁ khvāhaṁ, āvuso, appatiṭṭhaṁ anāyūhaṁ oghamatarin”ti.

“Cirassaṁ vata passāmi,

brāhmaṇaṁ parinibbutaṁ;

Appatiṭṭhaṁ anāyūhaṁ,

tiṇṇaṁ loke visattikan”ti.

Idamavoca sā devatā.

Samanuñño satthā ahosi.

Atha kho sā devatā:

“samanuñño me satthā”ti bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā tatthevantaradhāyīti.