Dutiyaānandasutta (AN10.40)

Aṅguttara Nikāya 10.40

4. Upālivagga

Dutiyaānandasutta

“‘Saṅghasāmaggī, saṅghasāmaggī’ti, bhante, vuccati.

Kittāvatā nu kho, bhante, saṅgho samaggo hotī”ti?

“Idhānanda, bhikkhū adhammaṁ adhammoti dīpenti, dhammaṁ dhammoti dīpenti, avinayaṁ avinayoti dīpenti, vinayaṁ vinayoti dīpenti, abhāsitaṁ alapitaṁ tathāgatena abhāsitaṁ alapitaṁ tathāgatenāti dīpenti, bhāsitaṁ lapitaṁ tathāgatena bhāsitaṁ lapitaṁ tathāgatenāti dīpenti, anāciṇṇaṁ tathāgatena anāciṇṇaṁ tathāgatenāti dīpenti, āciṇṇaṁ tathāgatena āciṇṇaṁ tathāgatenāti dīpenti, apaññattaṁ tathāgatena apaññattaṁ tathāgatenāti dīpenti, paññattaṁ tathāgatena paññattaṁ tathāgatenāti dīpenti.

Te imehi dasahi vatthūhi na avakassanti na apakassanti na āveni kammāni karonti na āveni pātimokkhaṁ uddisanti.

Ettāvatā kho, ānanda, saṅgho samaggo hotī”ti.

“Bhinnaṁ pana, bhante, saṅghaṁ samaggaṁ katvā kiṁ so pasavatī”ti?

“Brahmaṁ, ānanda, puññaṁ pasavatī”ti.

“Kiṁ pana, bhante, brahmaṁ puññan”ti?

“Kappaṁ, ānanda, saggamhi modatīti—

Sukhā saṅghassa sāmaggī,

samaggānañca anuggaho;

Samaggarato dhammaṭṭho,

yogakkhemā na dhaṁsati;

Saṅghaṁ samaggaṁ katvāna,

kappaṁ saggamhi modatī”ti.

Dasamaṁ.

Upālivaggo catuttho.

Tassuddānaṁ

Upāli ṭhapanā ubbāho,

upasampadanissayā;

Sāmaṇero ca dve bhedā,

ānandehi pare duveti.